oralarda bir yerlerde

her şey değişir, bir nehirde iki kere yıkanmaz diyordu ve ben camın buğusunun ardından yeşil yapraklardan süzülen su damlalarını izliyordum.
sonra buğuyu düşündüm ve sonra yaprakları. en son damlaları.
buğu olmasa bu huzur olur muydu? belki.
yaprak veya damla olmasa, belki.
huzursuzluğu düşündüm. hep buğu olsa, yaprak hep olsa, yaprak hep yeşil olsa ve su damlaları hep olsa, her zaman hem yaprak, hem buğu hem damla olsa huzursuzluk olur muydu?
olmazdı.
buğunun olması için su damlası,su damlasının olması için yeşil yaprak, yeşil yaprak için gün ışığı lazımdı; ve gün ışığı varken ben körpeciktim.
yeşil yaprağı bilmem için sarı yaprağı da bilmem lazımdı ve yaprağın da sarardığını gördüğümde görmezden önceki halimden çok daha büyüktüm.
kendimi kandırdım.
kuş kanatlarını çırptı, bir iki öttü ve su damlası titredi; ve ben mutlu oldum.
sonra mutluluğu düşündüm. kuş böyle cıvıldadığında seher vaktiydi; herkes uykudaydı; gökyüzünde ne güneş vardı ne de yıldız,
yani dünya düşlemek için yeterince boştu.o düşlerim hep mutluydu. kuş cıvıldamadığında da düş kurdum sonra, güneş yıldız ve üstelik bir takım insanlar vardı; o düşlerim hüsrandı.
güneşin yokluğu karanlıktı ve karanlığı anlamak için güneş lazımdı.
kendimi teselli ettim.
güneş yoktu buğu vardı; huzurluydum. güneş yoktu karanlıktı, ben mutluydum.

anı

öyle güzel bir kapıydı ki, hem en kötü hem en güzel zamanlarda bir an tereddüt etmeden çalınabilirdi. çalınmasa bile uzun uzun izlenebilirdi.
yeşildi,tahtadan. kenarları taştandı, tokmağı gümüşten. üzerinde sarmaşıklar vardı.
gel zaman git zaman kapıya hayran ve hasret kalındı; ama hiç çalınmadı. beklenen kapının kendiliğinden açılmasıydı.
aynen böyle sisli ve soğuk bir günde, kapının ardı göründü. kapı ne kendiliğinden açılmıştı ne de çalınmıştı. ama artık ardı görünürdü.
belli ki bu bir mucizeydi.
ardında hilkat garibeleri, yıkıntılar, çirkinlikler yoktu lakin güzelliğe ait de hiç bir ize rastlanmadı.
vakti geldiğinde dökülmeyi bekleyen bir yaprağın kaderini paylaşıyordu sanki her şey.
hayal kırıklığı denemezdi, çünkü bir an olsun durup kapının ardını hayal edilmemişti,yalnızca beklenmişti.
sevgi ya da nefret de denemezdi çünkü bunlara vakit yoktu.
terk edildi, güzelliğe de sıradanlığa da veda edildi; daha kötü bir anıya bile tahammül kalmamıştı zira.

boşluk

su çiçeği olmuştum, vücudumdaki kabarcıklar bir tarafa üzerimde hissettiğim o kırıklığın çocukluk enerjime vurduğu ket dayanılmazdı. şimdi su çiçeğinin izleri vücudumda mevcut, kırıklığım hiç geçmedi sanki. ya da bunları bağdaştırarak çok ileri gidiyor, rekor denemesi falan yapıyorum.
lakin tıpatıp aynı.hatta diyebilirim ki bu kırıklığa neden olan varlıklar şeklen bile değişmedi. her ikisinin de var olma çabası beni yoran neticede.
yerin taa altına girip kocaman boşluklar yaratmışlar. yeni ölüm şekilleri,yeni kurallar filan getiren şu boşluklar ürkmek ve tiksinmek; kimse buna aldırmasa da. biraz daha hızlı olmayı istediklerinden. erken varmak istediklerinden. tüm bu çabalamak ya sabırsızlıklarından ya da aptallıklarından.
hiç bir zaman varamayacaklar halbuki ;ama konu bu değil.
elleri her yere uzanıyor, gözleri her şeyi görüyor artık. ama dokunuşlar sıkıntılı.kendi etraflarında dönüp dururken böyle başka yaşamlara sebep olma isteği beni hayrete düşürüyor.
...
-bizim şirketin arabasını alıp gezmeye gidiyor adam, olur mu böyle? mazotu da babası ödüyor sanki. aslında gps takacaksın arabaya nereye giderse takip edecek adım adım. kameralarla donatacaksın her yeri. ama haberi olmayacak işte izlendiğinden. ani baskınlar falan yapacaksın...
...
bir çift göze takılıyorum. mavi. römorka iple bağlanmış domates çuvalları filan geliyor aklıma.ya da bariyersiz düz,vakur bir yol. beyaz saç, kahverengi güneş lekesi ve kırışıklıkla böylesine bütünleşebilmiş şu şeyi görebilmek için kaç zamandır var oldum gibi hissediyorum, az sonra o da geçiyor.
...
-müdür yardımcıları,müdürler filan da metroya binebiliyor mu anne?
...
defalarca tartıştım tüm bu şeylerle-niye diye sorulmasın-. her seferinde yenik düştüm işte. kendimce cevaplar verdim çünkü dönüp dolaşıp yine. kimse duymadı;kimse görmedi. sırf bu yüzden içimde belli belirsiz bir istek oluştu tüm ikindi vakitleri. lütfen birileri benim gibi hissetmiş olsundu.
bir şarkı çaldı bi yerlerden işte sonra.duydum, mutlu oldum; yaşamda güzel tesadüf çok azdı zira.

...
beni geçirmeye yalnızlığım gelsin
ya dönülür ya dönülmez kimse üzülmesin
gidelim buralardan...

panço

bazı bazı sınırlarını aşmadan üzerinde dönüp durduğum,bazı bazı da içini oyup hulahop yaptığım ve sonsuz kere belimde çevirdiğim zaman dairemi yere fırlatmayıp yalnızca aşağı sallandırmak sanıyorum en radikal eylemim.
oldukça can yakıcı.
aynı seslere uyuyup aynı seslere uyanmayı temin ettiğim şu yerde böylece duruyorum,üstelik yine teminsiz duramayanlarla birlikte en savunmasız hallerimle.
acınası.
doğruluyorum;birileri gök kuşağını görmüş.birilerinin ne gördüğünü bu kadar kolay öğrenebilmek sinir bozucu olmaya başladı ama gök kuşağını görmenin keyfini bununla gölgelemek istemem.pencereye yaklaşıyorum,gök kuşağını göremiyorum.pencere gök kuşağını göstermiyor da işte adı hala pencere.
canım sıkılıyor.
aklıma birden elinde sopası,üzerinde eflatun takımı olan kara listeye anlamsız bakışlar atan öğretmenim geliyor.tam da o halleriyle geliyor da bir de bastıra bastıra dünya hem kendinin hem de güneşin etrafında döner cümlesini tekrar edişi.tahayyül sınırlarımı fazlaca zorladığım halde dünyayı hem kendinin hem güneşin etrafında döndüremediğim hallerimi anımsıyorum.
kalbim kırılıyor.
beni sınırlandıran tüm eşyalara,tanımadığın halde,sana zarar verme ihtimali olan insanlara karşı takındığın gardımı aldım tavrına bürünüyorum.birileri küçük çöplerimi topluyor;birileri midemi dolduruyor.hayat bu dönenceden ibaretken niye buradayım hala diyorum da burada olmamayı da götüm yemiyor.
daha ne istersin diye çemkiriliyor hissediyorum.bunlar benim istediklerim değil;yanlış anlaşılmasın.bunlar uygun görülmüş şeyler.uygun.güzel değil ama işte uygun.
istediğim şeyler filler ve lavanta olabilirdi,dost filler,lavanta ve belki biraz fesleğen.istekleri böyle kolayca hayal edebiliyorsun da elde etme kısmında imkansızlık söz konusu.
komik.
madem öyle boşver diyor,boşver.senin için düş gerçekten daha muhteşem.bir de bunu düşle;düşle ki her yer dutlukmuş.
düşlüyorum her yer dutlukmuş.
düşünüyorum panço hep haklıymış.

anlaşma

bir film izledim adam salyangoz yiyordu ama diğerlerinden daha az tasalıydı.bir de kitap okudum adam tüm gün kendisiyle konuşuyordu ama hepinizden akıllıydı.
ya da ben çok aptalım,hayatı sizin gibi algılayamadığımdan.
cümleye artık "siz" diye başlıyorum bu çok acı verici ama siz buna asla inanmazsınız,anlamak istiyorsunuz bazı bazı ama zaten sizi inandırmanın çok ötesindeyim.
ne taşıyabildiğim ne de yere bırakabildiğim bir yüküm var;böyle farz edin gitsin.